Wat is een belofte waard als je je zo verraden voelt. Vertrouwen is er nog wel maar zeker niet in alles. Zijn Bep zit nu op de camping. Diezelfde camping waar hij haar caravan heeft neergezet want ach ze is zo zielig want heeft geen auto. En ze heeft gekozen voor een camping lekker dichtbij…waarom zou dat nou zijn? Wij gaan volgende week op vakantie. Tenminste als hij nog wel even de vluchten gaat boeken. Eén week van te voren en we hebben nog geen tickets. Ik mag er niets meer over vragen of zeggen want hij heeft belooft dat het in orde komt. Ik heb er buikpijn van en raak meer en meer gestrest. Moet ik mijn koffer vast pakken? Inkopen doen? Of zal ik nog maar even wachten?
De belofte van het intiem zijn met haar zit me ook niet lekker. Krijg steeds meer het gevoel dat hij meer intiem met haar is dan ik zou willen. Wat is intimiteit? Voor mij is dat al de gedachte die je hebt over iemand. Als hij bij mij is aan wie denkt hij dan….wordt ik gedoogd en zijn zijn gedachten bij haar? Als ik daar over nadenk wordt ik er helemaal misselijk van. Wij hebben seks, zij niet – moet ik maar gevoeglijk aannemen – waar zijn zijn gedachten….. Ik heb hem eens gevraagd of ze wel zoenen, het antwoord was …. Niet echt. Wat is dat nou voor antwoord! Soms als ik ’s avonds in bed lig en mijn ogen dicht doe zie ik die beelden voor me….vervolgens lig ik de hele nacht wakker omdat ik mijn ogen niet meer dicht wil doen. Ik sloop mezelf op het moment. Hele dagen werken, niet slapen en dan al die emoties die niet tot rust willen komen. Ik ga er op dit moment al iets anders mee om want ik vraag nergens meer naar. Maar voor mijn gemoedsrust levert dat niets op. Als ik ’s avonds laat bel en hij neemt niet op dan is dat toch wat het eerste door mijn hoofd flitst…..is hij bij haar??
Ik hoop dat ik een beetje tot rust kan komen als aanstaande dinsdag om 09.15 uur het vliegtuig op stijgt en wij daarin zitten…..want hij houdt toch van mij?

En toen dacht ik nog dat ik nog wel een, zij het dan pijnlijke, relatie had, nu blijkt dat dat helemaal niet het geval is volgens hem. Zijn definitie van een relatie is heel anders dan die van mij en eigenlijk komt het er op neer dat ik, die dacht dat zij de laatste kleine 2 jaar een hele geweldige relatie had, dat in zijn ogen helemaal niet had. Er is volgens hem pas sprake van een relatie als je samenwoont. Nou spatte dat dus ook lekker uit elkaar. Dus hoe te gedragen als de één vindt dat er een relatie is en de ander niet? Ik kan nu niet meer boos worden als het weer eens te gezellig is geworden met zijn Bep. Ik heb geen enkel recht op contact, een soort van claim op zijn tijd……ik mag niets verwachten en niets terug vragen. Ik mag gaan zitten afwachten, het initiatief ligt aan de andere kant. Die heeft de touwtjes in handen en bepaald hoe dit alles gaat lopen. Natuurlijk kan ik op mijn strepen gaan staan maar ik weet ook dat het dan is afgelopen…..en daar ben ik nog niet aan toe. Eigenlijk nooit maar is daar iemand die daar rekening mee houdt of ook maar enig begrip voor heeft. Nee natuurlijk niet! Niet hij in zijn win-win-situatie en zij ook niet . Hoop stiekem eigenlijk wel eens dat het haar ook eens zou worden aangedaan, zodat ze weet hoe iemand zich dan voelt. Na de summiere informatie die ik af en toe krijg schijnt ze het in haar huwelijk en nu met de aanloop naar haar scheiding niet echt makkelijk te hebben. Maar voor wie is dat wel….voor mij was het ook geen “walk in the park” maar omdat ik daar niet over klaag en geen hulp zoek zal het wel makkelijker zijn geweest. Nou duh….echt niet.
Voor mij is er dus gigantisch veel veranderd de afgelopen weken. Van super gelukkig naar een emotioneel hoopje ellende. Ik, die nooit haar tranen liet zien, kan ieder moment van de dag wel janken. Om iets wat je ontglipt, waar  je niets aan kan doen en wat je zo graag zou willen vasthouden. Begrepen wordt ik niet….maar ik moet maar alles snappen. Want hij houdt van mij.

Wij hebben nu bepaalde afspraken gemaakt. Na die ene keer seks is hij niet meer intiem bij haar. Op mijn vraag wat zijn definitie was van intimiteit gaf hij wijselijk geen antwoord. Hij is net een politicus. Na een vraag heel veel zeggen maar niet antwoorden. Wel blijft hij haar gezellig opzoeken en doet dingen die helemaal niet bij hem passen. Zij roept en hij is net een hondje. Eigenlijk heb ik helemaal geen zicht op het feit of ze elkaar vaak of weinig ontmoeten maar heb zo'n sterk ontwikkeld onderbuikgevoel dat ik het vaak al van te voren weet. Wij zien elkaar gemiddeld een weekend in de veertien dagen en dan tussen door soms. Zij hebben allebei de hele dag de tijd om die met elkaar te delen....terwijl ik hard aant werk ben hebben zij het gezellig. Hij werkt thuis en heeft alle tijd van de wereld en zij zit thuis vanwege een arbeidsconflict. Zij heeft zijn hulp nodig en wentelt zich hierin. Hij helpt haar uit de brand met de meest uitéénlopende zaken. Mediation voor de scheiding tot het op zaterdagochtend om 08.00 uur wegbrengen van haar kids naar de trein. En als je hem zou kennen zou je weten dat dit voor hem heel wat is. Vroeg opstaan is een crime en dat doet hij niet zomaar. Dus onbegrip alom. Hij houdt helemaal niet van kleine familiefeestjes maar naar de bbq omdat haar kids zijn geslaagd vond ie helemaal leuk....en natuurlijk ben ik niet achterlijk en zou ik hieruit mijn conclusies moeten trekken, want voor mij doet hij dit niet. Nee voor haar wel want wat zij toch allemaal heeft meegemaakt.....Tja en ik ben sterk en zoek het zelf allemaal wel uit. Mijn fout? Maar ja....hij houdt van mij!